REISVERSLAG JORDANIË 2008

Reisverslag van Cynthia in Jordanië, november 2008

Even een weekje naar mijn favoriete land! Noem het een werkvakantie.
Ik arriveer aan het einde van de middag in Amman, het voelt weer goed om terug te zijn!
Direct bij het uitstappen van het vliegtuig wordt ik omarmd door de heerlijke temperatuur, wat een verschil met het gure weer dat ik ver achter me liet in Nederland.
Ik wordt hartelijk welkom geheten door mijn chauffeur voor deze week, Nazeh. Hij brengt me naar mijn hotel in Amman voor de komende nacht.

Na een goede nachtrust breng ik eerst een bezoek aan het kantoor in Amman, fijn om al die bekende gezichten weer te zien! Hierna gaat mijn tocht richting het noorden van Jordanië. Ik ga de groene wetlands van Azraq en Dabeen verkennen.
Verbazend hoe ineens zulke stukken groen opduiken in het rotsige land. Enorme cipressen vullen de hemel. Het is mogelijk om in eenvoudige maar mooie bungalows midden in deze natuurgebieden te overnachten. Hier heb ik een korte wandeling gemaakt, maar het smaakt naar meer. Een volgende keer toch wat meer tijd voor uit trekken!

Aan het einde van de middag arriveer ik dan bij de Dode Zee, we zijn door de Jordan Valley langs de grens met Israel naar beneden afgezakt. In de Jordan Valley worden alle groenten en fruit die in het land te koop zijn, verbouwd.

Bij de Dode Zee is het nog steeds erg warm omdat het zo laag ligt. Ik geniet er enorm van! De volgende ochtend heb ik even tijd om te relaxen. Om 6.00 uur dobber ik al in mijn eentje in de Dode Zee en zie de zon langzaam boven de bergen uitkomen. Dit is genieten, iedereen slaapt nog en ik heb de hele Dode Zee voor mezelf!

Tegen de middag komt Nazeh me ophalen en brengt me naar de ingang van de grot van Lot. Het is een hele klim naar de grot, waar de restanten van een klein Byzantijns klooster meer indruk op me maken dan de grot, eerlijk gezegd. Maar het uitzicht over Jordanië en de Dode Zee is magnifiek, dat is de klim meer dan waard!

Hierna gaan we het binnenland in, het landschap veranderd al snel van vlak in hoge rotsen met de grilligste vormen. Zo mooi! In het donker komen we in Dana aan, hier verblijf ik in het mooie Guesthouse. Na een heerlijk avondmaal en een leuk gesprek met een groep Fransen ga ik op bezoek bij Dana Hotel. Dit is een bijzonder en zeer vreemd gebouwd hotel, maar in de “lounge” is het altijd zo warm en gemoedelijk. Alsof je thuis bent! Onder het genot van een glas mierzoete thee hebben we verhalen opgehaald en nieuwe trails besproken. Het is een zeer geslaagde dag geweest!

Bij terugkomst in het Guesthouse trek ik me terug in mijn kamer. Buiten is het ondertussen koud geworden. Jordanië is een klein land, maar heeft door zijn verscheidenheid aan landschappen, vier klimaten. Met een dikke trui nestel ik me met mijn camera op het balkon. Ik weet van de vorige keer dat ik uitzicht heb over de enorme Wadi, maar in het donker is dat niet te zien.

Ik stel mijn camera in en zie hier het schitterende resultaat!

Dana by Night...

De volgende morgen, na een heerlijk gezond ontbijt moet ik er aan geloven. Mijn gids staat te popelen om me de bergen van Dana in te nemen. Ikzelf kan eerlijk gezegd ook niet wachten. Tijdens een pittige hike van 3 uur langs grotten en door kloven geniet ik volop. Dit is het Jordanië waar ik jaren geleden verliefd op ben geworden. Na deze mooie wandeling neem ik afscheid van iedereen en heb moeten beloven snel weer terug te komen.

We rijden nu naar Wadi Musa, naar de verborgen stad Petra. Hier heb ik ook weer een aantal oude bekenden te bezoeken en voor ik het weet ben ik aan één stuk door aan het lunchen en dineren. In de avond bezoek ik nog een aantal hotels die we in ons programma op gaan nemen. Ik plof vroeg mijn bed in, morgen staat een zwaar programma op mijn agenda. Na jaren uitgekeken te hebben is het zover, ik ga eindelijk Jebel Haroun beklimmen!

Weliswaar op een muilezel, maar toch…Om 7.30 uur zit ik op een behoorlijk eigenwijze muilezel die alle kanten op wil, behalve naar Mount Aaron. Maar uiteindelijk heb ik het door en doet hij wat ik wil. Samen met een bedoeïen rijd ik de berg tegemoet, langs vele tempels en grotten. Op Jebel Haroun staat de tombe van Aaron, de broer van Mozes.

Iedere keer als ik Petra bezoek heeft deze tombe zo een aantrekkingskracht op me, en iedere keer was er wel iets dat het beklimmen van de berg onmogelijk maakte.
Het mysterieuze bouwwerk schittert op kilometers afstand in de zon en staat op het hoogste punt in Petra. Na een rit van twee uur klimmen de muilezels als berggeiten de berg op, ongelofelijk! Het laatste stukje moet ik zelf klimmen, dat valt tegen! Het is erg hoog en dat merk je met ademhalen. Maar ik heb een doel voor ogen en mijn camera is een goed excuus om af en toe stil te staan.

Dan ben ik eindelijk boven! Een bijzonder gevoel. De eeuwenoude tombe wordt “bewaakt” door de keykeeper. Een vriendelijke bedoeïen die hier hele dagen slijt. Hij maakt direct een heerlijke kop Arabische thee voor ons. Er wordt een bak yoghurt en vers brood tevoorschijn getoverd en terwijl ik volop geniet van het overweldigende uitzicht over de opgravingen van een eeuwenoud paleis, Petra, Wadi Araba, de Dode Zee en Israel, zitten we lekker te picknicken. Na deze geweldige maaltijd ga ik de tombe verkennen. Hij is klein, maar zo mooi. Er staat een kleine sarcofaag in waar het lichaam van Aaron in zou moeten liggen, is het echt waar of is het een legende? Maakt mij niet uit, ik vind het schitterend!

Dan beginnen we aan de afdaling, ja nu wil de muilezel wel en na een pittige afdaling vliegen we in galop door Petra, ik heb het zo naar mijn zin! Mooier dan dit kan niet!

Eenmaal beneden neem ik afscheid van “mijn” bedoeïen en mijn muilezel en geniet van het uitzicht op de Koningsgraven en alles om me heen. Ondertussen is het drukker geworden en slenter ik op mijn gemak tegen de stroom in naar de Treasury. Hier plof ik neer, wel voorzichtig, heb net vier uur op een bonkige muilezel doorgebracht…, en geniet met een flesje Fanta van “mijn” tempel. Nog even een blik naar binnen werpen en dan neem ik weer voor onbepaalde tijd afscheid…

De volgende morgen laat ik mijn vrienden in Wadi Musa achter me. Het doel is Wadi Rum, de rode woestijn. Na een rit van een uur kom ik bij het nieuwe Visitor’s Center aan. Wat is dat mooi geworden! Ik krijg een mooie film te zien over de geschiedenis van de woestijn en wordt wederom verwend met een geweldige maaltijd! Ik kom vierkant thuis als ik niet uitkijk!

Ik maak kennis met Yaser die een klein winkeltje heeft in het Visitor’s center, hij organiseert mooie excursies door de woestijn. Hierna maak ik een jeepsafari door Wadi Rum. De bron van Lawrence en het paleis van Lawrence, Qasr Lawrence bezoeken we. Lawrence of Arabia heeft hier vele jaren doorgebracht. De gelijknamige film is hier destijds opgenomen. Daarna komen we bij een meters hoge rode duin die ik moet beklimmen, dat valt vies tegen, maar even doorbijten en de beloning is weer geweldig. Wat een uitzicht over die grillige rotsen en rode zandheuvels. Daarna komen we bij een natuurlijke brug en ik wordt gevraagd deze te beklimmen. Natuurlijk, daar gaan we weer. Het is toch wel heel hoog, maar ik laat me niet kennen. Na dit alles bezoeken we nog een aantal Camps, ik verblijf in een gezellig camp dat geheel is opgebouwd uit Bedoeïententen. Hier krijg ik de Royal Suite, een enorme tent voor mij alleen. Na het eten ga ik met de eigenaar diep de woestijn in, per auto gelukkig, om een aantal van zijn nieuwe private camps te bekijken. Hier kunnen mensen verblijven, weg van de mensenmassa onder begeleiding van een bedoeïen.

Het is lekker warm rond het kampvuur en ik voel dat ik langzaam in slaap sukkel, ik waggel naar mijn tent en kruip in mijn mooie hemelbed.

’s Nachts word ik wakker van getik…hmmm, regen, wat knus denk ik nog. Even later word ik weer wakker, getik op mijn gezicht, dikke natte druppels komen door de tent naar beneden. Achter me hoor ik een waterval, die was er vanmiddag toch nog niet???

Eens in de vijf jaar regent het in Wadi rum..heb ik weer. Alles is doorweekt, mijn koffertje, mijn kleren, mijn mooie bed is nu een waterbed…Ik ga naar buiten waar het ondertussen droog is, terwijl het in mijn tent nog regent. Het is 02.00 uur en iedereen loopt buiten. Dat heb ik na een kwartier ook wel gezien en keer terug naar mijn tent. Ik ontdek nog een piepklein droog plekje in mijn bed en krul me daar op en val in slaap.

De volgende ochtend neem ik de schade op, alles nat, behalve mijn camera! Wat een geluk.
Nu is het wachten op Nazeh die nog een koffer met droge kleren achter in zijn auto heeft staan. Tot die tijd loop ik in mijn pyjama door de woestijn, al met al is het toch weer een geweldig avontuur geworden!

Na dit onvergetelijke avontuur ga ik naar Aqaba waar het enorm warm is. Hier bezoek ik ook weer een aantal hotels en na een geweldige lunch in Ali Baba gaat de reis door de Wadi Araba terug naar Amman. Bij mijn hotel aangekomen neem ik een welverdiende douche en plof met een zak chips op bed, ik heb geen puf meer om beneden te dineren.

De laatste dag in Jordanië helaas. Ik breng een bezoek aan Bethany, de heilige rivier de Jordaan waar Jezus gedoopt zou zijn. Hierna rijden we door de Jordan Valley omhoog naar Pella, een nog vrij onbekend stukje Jordanië. Hier zijn over een oppervlakte van 40 m2 opgravingen van tempels te vinden. Het Visitor’s Center is op een geweldige locatie gebouwd met een schitterend uitzicht over de opgravingen, het meer van Galilea en de Golan Hoogvlakte.

Na dit alles keer ik terug naar Amman. Er volgt nog een diner met mijn vriend Ayyad en zijn vrouw in het schitterende Reem Al Bawadi restaurant. Als gast wordt ik verwend met Mansaf, een schotel met rijst, yoghurtsauce en lamsvlees. Met deze bijzondere avond is er een einde gekomen aan mijn bezoek aan Jordanië. De week is omgevlogen en ik heb zoveel nieuwe dingen gedaan en nieuwe dingen ontdekt waar ik nu geen tijd voor had…

Ik hoop snel weer terug te komen, Inshallah zeggen ze hier dan...